MALARSTWO PÓŹNEGO RENESANSU

Za późny renesans można uważać okres od śmierci Angolo Bronzino, 1503-1572, Salviati, Giorgio Vasari, Rafaela ai po Carraccich, ok. 1520-1600. Charakter 1512-1574, Allori i m. W Rzymie bardziej rafaelowski późnego renesansu krystalizuje się najpierw w malarstwie weneckim i tam najdłużej trwa. W Rzymie mówień za Grzegorza XIII, 1572-1585, i Sykstusa V, zyskuje przewagę po Sacco di Roma, 1527, posępna 1585-1590. O wiele miekszy, staranniejszy Federico w nastroju tradycja Michała Anioła - tłumiąc takie Barocci, ok. 1537-1612, i jeso liczni naśladowcy. naśladowców Rafaela, jak Giullo Romana, 1499-1546, Potem na każdym kroku przenikanie elementów weneckich, od i Perino del Vaga, 1499-1547. Punkt szczytowy ma- których Florencja odcięta się już w połowie XVI w. nieryzmu rzymskiego za Pawła III do Pawła IV; repre- Carracciowie (Lodovico, 1555-1619, Annibałe, 1560-zentantami najpierw północni Włosi (jak Sebastiana 1609) wiążą tradycję pólnocnowłoska Correggia t ele-del Plombo, ok. 1485-1547, Marcello Yenusti i in.), mentami rzymskimi i weneckimi; szerokie, tworzące potem Toskańczycy (jak Daniele da Yolterra). We szkole oddziaływanie na pełne Wiochy. O El Graco Florencji: Pontormo, 1494-1557; Rosso Fiorentino, mowa przy sztuce Hiszpanii.Manieryzm a późny gotyk. Zwracano już w większości wypadków uwagę na zbliżenie się późnego renesansu do sztuki średniowiecznej. Polega ono na podporządkowywaniu przedstawianego treści ideowej. Postacie, architektura, krajobrazy, ba, nawet koloryt jako nosiciel nastroju uczuciowego, służą ukazywaniu sensu moralnego albo religijnego. Tematu obrazów nie maluje się ze względu na niego samego, z przyjemności z powodu zawartego w nim piękna. Załamuje się wesoły blask barw, zniekształca gładką piękność, bowiem spojrzenie patrzącego nie powinno zatrzymywać się na tych powierzchownych